وقتی قافله اسیران کربلا به دمشق رسید، در کنار کوچه‌ها مردم ایستاده بودند و تماشا می‌کردند. پیرمردی از شامیان جلو آمد و در مقابل قافله اسیران بایستاد و گفت: شکر خدای را که شما را کشت و شهرهای اسلام را از شرّ مردان شما آسوده ساخت و امیرالمؤمنین یزید را بر شما پیروزی داد.

امام زین‌العابدین(ع) به آن پیرمرد، که در آن سن و سال از تبلیغات زهرآگین اموی در امان نمانده بود، فرمود: ای شیخ، آیا قرآن خوانده‌ای؟
گفت: آری.

فرمود: این آیه را قرائت کرده‌ای: قل لا أسئلکم علیه أجرا إلّا المودّة فی القربیٰ.
گفت: آری.

امام سجاد(ع) فرمود: آن خویشاوندان که خداوند تعالی به دوستی آنها امر فرموده و برای رسول ‌الله اجر رسالت قرار داده ماییم.

سپس آیه تطهیر را که در حقّ اهل‌بیت پیغمبر(ص) است تلاوت فرمود: إنّما یرید الله لیذهب عنکم الرجس أهل‌البیت و یطهّرکم تطهیراً.

پیرمرد گفت: این آیه را خوانده‌ام.

امام(ع) فرمود: مراد از این آیه ماییم که خداوند ما را از هر آلایش ظاهر و باطن پاکیزه داشته است.

پیرمرد بسیار تعجب کرد، گریست و گفت: چقدر من بی‌خبر مانده‌ام. سپس به امام(ع) عرض کرد: اگر توبه کنم آیا توبه‌ام پذیرفته است؟

امام(ع) به او اطمینان داد.

این پیرمرد را به سبب همین آگاهی شهید کردند.